Zacznę od tego, że do publikacji płyty lub płyt z niewydanymi nagraniami Voo Voo nieskutecznie namawiałem od ponad 3 lat. Chodziło o te nagrania i wiele innych. Łącznie z tym, że proponowałem aby zilustrować je zdjęciami Mirosława Makowskiego albo Stanisława Tyszko. Oczywiście nie sugeruję, że ktoś ukradł mój pomysł, bo zarówno idea wydania tych nagrań jak i opatrzenia ich zdjęciami Mr Makowskiego, to coś co raczej prędzej czy później musiało się zdarzyć. Ale twierdzenia, że oto ktoś teraz nagle odkrył jakieś nieznane nagrania Voo Voo, to jednak spora przesada. Nagrania były dawno odkryte. Media określają je jako nieznane. Dla kogo nieznane, dla tego nieznane, ale są tacy, którzy twierdzą, że były kiedyś emitowane w radio. Natomiast ja zapoznałem się z tymi utworami już kilka lat temu i od tego momentu namawiałem aby je wydać.
Moje starania nie przyniosły efektu. Skuteczniejszy okazał się inny sympatyk zespołu: Zbigniew Błasiak. Chwała mu za to, bo skuteczność jest jednak w życiu ważna. Cieszy fakt, że część nagrań ujrzała światło dzienne i to w zasadzie w całej tej historii jest najważniejsze, chociaż sam sposób ich wydania nie w każdym aspekcie zachwyca.
Z opisów, które towarzyszą tej płycie możemy się dowiedzieć, że dwa z utworów zamieszczonych na albumie "1986" znalazły się wcześniej na składance "Przeboje na Trójkę". Coś się w tej opowieści nie zgadza. Pierwszy z tych utworów to "Nie pytaj". Na składance "Przeboje na Trójkę" trwa 3:41 i tyle też trwa nagranie w Archiwum Polskiego Radia. Jednak na płycie "1986" czas z okładki to 4:39, czyli o minutę dłużej. Zastanawiałem się jak to możliwe? Znam doskonalę tę sesję i nie ma tam wersji trwającej 4:39. Zastanawiałem się skąd ją wzięli? I w końcu doszedłem skąd. Znikąd. Walnęli się na okładce i podali zły czas a nagranie trwa o minutę mniej.
Drugie nagranie to "Bukiet myśli". Tu też się nic nie zgadza, ale w tym przypadku sytuacja jest łatwiejsza do wyjaśnienia. Na składance "Przeboje na Trójkę" utwór trwa rzekomo 4:20 natomiast na albumie "1986" 4:09. Jednak w tym przypadku moim zdaniem pomylili się o kilka sekund na tej drugiej okładce, bo utwór trwa w zasadzie tyle, ile zadeklarowano na okładce albumu "1986".
Płyta w wersji CD wydana jest w wersji nieco minimalistycznej. Cieniutki grzbiet okładki, cieniutka książeczka, którą bardzo trudno wsunąć do przyciasnej okładki i co najgorsze: tekturowa kieszeń na CD. Naprawdę trudno mi uwierzyć, że w dzisiejszych czasach ktokolwiek kto szanuje słuchaczy, nadal stosuje tekturowe koperty na płyty. Przecież ta płyta uszkadza się z każdym jednym jej wyjęciem lub włożeniem. W wersji CD wygląda to wszystko trochę jak w PRLu i być może taki był zamysł, ale wolałbym abyśmy trzymali się standardów roku 2026.
Tekst w książeczce... Cóż, wiem coś o pisaniu tekstów do książeczek i to wbrew pozorom nie jest łatwe zadanie. Zbigniew Błasiak miał dodatkowe utrudnienie, no bo co mógł napisać o nagraniach, o których niemal nic nie wiedział, bo nie wiedział nawet sam Wojciech Waglewski? Nie wiem czy próbował szukać jakichś dodatkowych informacji u Mateusza lub Jana Pospieszalskiego, ani czy próbował się kontaktować z Andrzejem Ryszką? No bo jakby fakt, że lider zespołu niewiele pamięta na temat tych nagrań, to O.K. Minęło 40 lat i ma prawo nie pamiętać. Ale być może pozostali panowie mogliby rzucić nieco więcej światła na kulisy powstania materiału, którym w końcu wszyscy się tak bardzo teraz ekscytują. W każdym razie wybrnął z powierzonego zadania jak mógł, nie będę tego oceniał, ale tak jak z okładkami Voo Voo zawsze będzie mi się kojarzył pewien Artysta z Lublina, tak z klimatycznymi tekstami na temat Voo Voo zawsze kojarzyć mi się będzie Maciej Proliński.
Ale starczy już narzekania. Teraz napiszę o pozytywach, bo takie też zdecydowanie są i bardzo brzydko byłoby je przemilczeć. O pierwszym już wspomniałem: materiał (dzięki skuteczności Zbyszka) po 40 latach trafił do sklepów. To naprawdę wspaniałe wydarzenie. Druga sprawa: nagrania brzmią obłędnie dobrze. Kolejny plus: projekt graficzny Jarosława Koziary i Piotra Wysockiego. Jarosław Koziara plus Voo Voo to zawsze znakomite połączenie. Do zalet albumu oczywiście należy zaliczyć również zdjęcia Mirosława Makowskiego. Szkoda, że jest ich tylko 6 i że nie są wydane na jakimś lepszym papierze, no ale jest jak jest.
Wersja CD to jedno, jednak do plusów zaliczyć należy również wydania winylowe. Szczególnie cieszy wydanie kolekcjonerskie, które posiada kilka różnic względem wydania regularnego: różni się okładką, każdy z 40 egzemplarzy jest numerowany i posiada autograf Wojciecha Waglewskiego a same płyty nie są tłoczone tylko wycinane specjalną igłą tnącą na czarnym, płaskim dysku. No i dodatkowo różnica jest też w cenie. Ta wynosi (a właściwie wynosiła) 950 zł. Ktoś powie, że sporo, ale ja nie zgodzę się z taką oceną. Przy tak małych nakładach ceny drastycznie rosną a przy użytej technologii produkcji tych płyt, nakład pracy i czasu jest też znacznie wyższy. Osobiście zawsze namawiałem zespół do wydawania płyt w wersjach kolekcjonerskich i w pełni popieram każdą tego typu inicjatywę.
Oczywiście Polska to kraj pełen specjalistów od dźwięku, winyli i wszystkich związanych z tym rzeczy. Mamy naprawdę niesamowitych teoretyków w tej dziedzinie (ja do takich się nie zaliczam). Nie zabraknie więc zapewne zarówno takich, którzy będą dowodzili wyższości technologii lathe-cut nad zwykłym tłoczeniem, jak i takich, którzy nie będą widzieli żadnych różnic w efekcie finalnym. Ja tam się nie znam i dla mnie to zwykły bajer użyteczny dla młodych zespołów, które nie mają kasy na inwestowanie grubych kwot w tłocznię. Ale bajer naprawdę fajny, zwłaszcza przy takich kolekcjonerskich wydaniach. Nie jestem fanem winyli i nikt mnie nie przekona, że coś co i tak idzie z cyfry, będzie lepiej brzmiało wyryte lub wytłoczone na analogu. Jednak jak w przypadku każdego kolekcjonera, kieruje mną rządza posiadania oraz zwykła próżność. Odczuwam przyjemność z posiadania czegoś w jakiś sposób wyjątkowego i bynajmniej nie służy mi to do słuchania. Mam egzemplarz numer 5/40 i będzie ślicznie wyglądał na półce. Do słuchania w zupełności wystarczy mi CD.
Komunikat, który zafunkcjonował w różnych mediach kilkanaście godzin po rozpoczęciu sprzedaży edycji limitowanej, mówił o tym, że całość wyprzedała się w 17 minut. To bardzo ciekawe, bo o godzinie 1.00 nad ranem odświeżyłem stronę i nadal można było dodać album do koszyka. Natomiast gdy uczyniłem to o godzinie 4.50, nie było już takiej możliwości. Nie chcę przesądzać, bo komunikat o niedostępności mógł się pojawiać po próbie dodania do koszyka, ale osobiście w 17 minut nie wierzę.
Osobną i dość przykrą sprawą jest funkcjonowanie Sklepu Polskiego Radia. Gdy kupowałem płytę, przy opisie widniała informacja o wysyłce w ciągu 48 godzin. Dodatkowo na maila o godzinie 00.01 w piątek dostałem informację o treści: "Zamówienie jest kompletowane i w ciągu najbliższych 48 godzin (nie wliczając sobót, niedziel i Świąt) zostanie wysłane na podany przez Ciebie adres". No to liczymy: w piątek o północy minęło pierwsze 24 godziny. Sobota i niedziela się nie liczą, ok. Ale w poniedziałek o północy minęło kolejne 24 godziny. I co? I nic. Nie udało się w poniedziałek, więc może we wtorek? Nic z tych rzeczy. W środę? Nie. Według InPostu przesyłka trafiła w ich ręce w czwartek o 18.43, czyli tydzień bez kilku godzin po zakupie, zamiast 48 godzin. Jak to można skomentować? Sklep Polskiego Radia sprzedając coś na określonych warunkach, zawiera z kupującym umowę. Umowę w której obowiązki mają obie strony a nie - tak jakby zapewne chciał ten sklep - tylko płatnik. Tymczasem tam jest dalej jak w "Misiu". Wzięliśmy prawie tysiaka, mieliśmy wysłać do poniedziałku, ale nie wysłaliśmy i co nam zrobisz? Mam wrażenie, że w tym sklepie standardy rodem z 1986 roku są zakorzenione znacznie głębiej. Współczesne standardy w dobrych sklepach wysyłkowych (nieważne czy to dotyczy książek, płyt, komiksów czy gier) są takie, że jeżeli sprzedaje się coś w przedsprzedaży miesiąc wcześniej, to najpóźniej w dniu premiery (często jeszcze wcześniej) ląduje to w domu klienta. W przypadku albumu "1986" nic nie stało na przeszkodzie aby tak się stało. Tym bardziej, że w przeciwieństwie do poprzedniego albumu Voo Voo, ten został wytłoczony na wiele tygodni przed premierą. Sam miałem go kilka tygodni przed premierą, chociaż oczywiście nie ze Sklepu Polskiego Radia. Bo u nich akurat standardy są inne. Jak słyszę, wersje CD też dotarły do odbiorców mocno spóźnione. Czyli fajnie wziąć kasę miesiąc wcześniej, tyle że potem płytę mają szybciej ci, którzy kupią ją gdzieś w sklepie stacjonarnym. Ale spoko. Dziwne praktyki pokazujące lekceważenie dla klientów występują również w innych miejscach, o czym będzie w jednym z kolejnych wpisów.
A tymczasem: myślę że należy się cieszyć z wydania płyty "1986". Ja się cieszę bardzo. Nie zapominajmy jednak, że w Archiwum Polskiego Radia wciąż widzę 20 archiwalnych nagrań z lat 1985 - 1989, które warto wydać. Niektóre z tych nagrań były publikowane na stronach B singli, niektóre ukazały się na jakichś składankach niezwiązanych z Voo Voo, niektóre ukazały się na jakichś bootlegach, niektóre znane są w innych wersjach a niektóre wcale. Część jest w archiwum błędnie opisana, więc nie znajdują się pod hasłem "Voo Voo" i nie tak łatwo je znaleźć. Natomiast żadne z nich nie ukazało się w takiej wersji na albumie Voo Voo. Gdy pojawia się liczba 20, każdy wielbiciel płyt widzi natychmiast oczami wyobraźni dwupłytowy album.
Z łatwością potrafię sobie również wyobrazić rozszerzoną wersję debiutanckiego albumu Voo Voo. Krążek mógłby zawierać 5 dodatkowych nagrań w nieznanych wersjach lub zupełnie niepublikowanych: Faza, Faz, Fa, F, 0. Zostały one zarejestrowane 29 stycznia 1985 roku w studiu M-1 Polskiego Radia w Warszawie. Widocznie wtedy była jakaś moda na nagrywanie sesji po 5 utworów. Piszę to już dziś aby za rok czy za dwa, ktoś nie powiedział, że wpadł na pomysł rozszerzonego wydania pierwszej płyty Voo Voo, wzbogaconego o dodatkowe nieznane nagrania. Kto chce znać, ten zna je od dawna.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz